اون تیکه ی املی که نینو از کافه میره بیرون، املی مثل آب پخش زمین میشه، حال منه وقتی تو یه کار مهم زیادتر از چیزی که لازمه ایکس بازی درمیارم. ایکس بازی میتونه سگ محل کردن باشه، میتونه دروغ گفتن باشه، میتونه پنهون کردن باشه، میتونه درس نخوندن باشه حتی. بعد پخش میشم. واقعا له میشم. تا لحظه ی آخرش مثل کوه لبخند میزنم و یهو پخش میشم و پر از پشیمونی و حسرت، مثل همون املی وقتی شنید که تلویزیون میگه املی پولن، مادر خوانده ی .... خب عینشو یادم نمیاد. برید فیلمو ببینید. فرصت ها واقعا مثل گذشتن ابرها می گذرند پس:)) یه اتفاق بد عجیبی سه بار تو زندگی من میفته که ندیدم واسه هیچ کس دیگه ای پیش بیاد. اون قدر غریبه که با خنده فقط دست به دعا کنم بقیه رو:)) + من درک می کنم که همه دوست دارن شبیه املی پولن باشن، متوجهم که خودم شبیه املی پولن نیستم. متعجبم که چرا هر کدوم از آشناها که می بینن این فیلمو میان میگن که یادت افتادیم. در حدی که حتی واسه اینم خنده م بگیره:)) ++وقتی وبلاگایی که می خونی حرفه این و میای طبق روال هشت سال قبلت خزعبل مینویسی و عین با زیرشلواری نشستن تو جمع احساس راحتی می کنی. دارم کم

خیلی جالبه که مُردن این قدر راحته. خیلی. دکتر تعریف می کرد که چطوری مرده از زیر ساختمون رد میشده و یه سنگ چند گرمی مغزشو از کار می ندازه و من دهنم باز می موند. البته این تعجب مربوط به خیلی سال قبله. هنوز نعش یه دختر زیر بلوک یه تنیو ندیده بودم. و شاید مرگ واقعا وجود نداره. یعنی میدونی؟ من دستای مادربزرگمو یادمه وقتی موهامو می بافت و خوب که تمرکز کنم دوباره حسش می کنم. اینا، شروع اضافه شده یه فکر ثابت به جزیره ی اُلاف مغزم بود. حس می کنم دیگه گنجایششو ندارم. راستی گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون پنهان نمی ماند که خون بر آستانم می رود + آدمی باشی که